About

THIHA

Thiha Lu Lin (Thiha, the Traveller)
Name.png

Mingalarbar!

I'm Thiha from Myanmar who aspires to travel around the world and learn as much as possible. I share my travel stories here supported by beautiful photos, videos and more. I love travelling to enquire, to hear local stories, to enjoy the nature and of-cause to have fun.

Follow

THIHA

brush1.png
TikTokbrush.png
brush4.png
youtubebrush.png
Subscribe

နေ့စဉ် ပြည်တွင်းပြည်ပ ခရီးသွားသတင်းထူးများအပါအဝင် ခရီးစဉ်လည်ပတ်စရာများအကြောင်းတွေ နဲ့ ဒေသန္တရ ဗဟုသုတအစုံအလင် သိရှိနိုင်ဖို့ အပတ်စဉ်သတင်းလွှာ လေးကို ခုပဲ ရယူလိုက်ပါ။ စာရင်းသွင်းသူများအတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး ပုံနှိပ်စာအုပ် "၁၇" ကဗျာနဲ့ဝတ္ထုတိုစာအုပ်ကို လက်ဆောင် ပေးပို့သွားမှာ ဖြစ်တဲ့အပြင် သတင်းလွှာကနေတဆင့် အခမဲ့ခရီးသွားခြင်းအစီအစဉ်တွေ၊ ခရီးသွားလက်ဆောင်တွေ စတဲ့ ထူးခြားအခွင့်အရေးတွေလည်း သိရှိနိုင်ဦးမှာပါ။

ခုပဲ အမည် နဲ့ အီးမေးလ်လိပ်စာထည့်ပြီး စာရင်းသွားလိုက်နိုင်ပါပြီ။

Thanks for submitting!

  • Thiha Lu Lin

မြေနီ ခေါင်ရည် နဲ့ တောင်ဇလပ်တွေဆီ... အပိုင္း (၂)

ဒီစာလေးကို ကျွန်တော် ၂၀၁၇ ခုနှစ်တုန်းက ရေးခဲ့တာပါ။ Website မှာ ပြန်လည် တင်ဆက်ထားတာ ဖြစ်ပါတယ်။

ချင်းပြည်နယ်ဘက်သွားမယ်။ ဝိတိုရိယတောင် (ခေါ်) ခေါ်နူးစုမ် (ခေါ်) နတ်မတောင် လည်း တက်မယ်။ ရွာထဲတွေလည်း လမ်းလျှောက်မယ်ဆိုတော့ကာ ပြင်ဆင်စရာလေးတွေ ပြင်သွားဖို့တော့လိုတယ်ပေါ့ဗျာ။ ရိုးရိုးသွားတာထက် Hiking ရော Trekking ရော ပါတယ်ဆိုတော့ ဒါတွေအတွက်လည်း ထည့်စဉ်းစားရခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်က ကလော Trekking တုန်းက ဘာတွေပြင်ဆင်ရမလဲဆိုတာမျိုး မှတ်မိနေသေးတော့ သိပ်ပြီး ထူးထူးထွေထွေ မပူပန်မိခဲ့ဘူး။ အရင်ကအတိုင်းပြင်ဆင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ ချင်းပြည်နယ်ဘက်မှာကတော့ ကလောဒေသဘက်က ရွာတွေလောက် ပြည့်စုံမှု ပိုနည်းပါးတာကိုတော့ သတိချပ်ရတယ်။


နတ်မတောင် တက်ဖို့ ဘာတွေ ပြင်ဆင်ရမလဲ

ခရီးစဉ်တစ်ခုလုံးအနေနဲ့ ကျွန်တော် ပြင်ဆင်သွားတာတွေက -


  • အဝတ်အစားတွေကို သေတ္တာအစား အပျော့သားအိတ်နဲ့ပဲ ထည့်တယ်။ အကြောင်းက အပျော့သားအိတ်မို့ ကားပေါ်မှာ လိုသလို သွတ်ထိုးထည့်နိုင်လို့။ သေတ္တာကို ဘီးနဲ့ ဆွဲသွားရလောက်အောင်အဆင်ပြေမဲ့ လမ်းနည်းပါးလို့ပါ။

  • ကိုယ်လက်တွေမှာလိမ်းလို့ရတဲ့ ခြင်ဆေး ခရင်မ်ဗူး ထည့်တယ်။ ငှက်ဖျား ရှိတယ်လို့လည်း ကြားဖူးထားတယ်။ လိုရမယ်ရ ဆိုတဲ့ အတွေးလည်း ရှိတယ်။ ကန်ပက်လက်လို့ ချင်းပြည်နယ်ရဲ့ တောင်စခန်းမြို့မှာတောင် ကျွန်တော့အခန်းထဲ ခြင်ငယ်လေးတွေ တွေ့လိုက်ရတော့ ဒါလေးပါလာတာ အဆင်ပြေသွားတယ်။ ဒေသခံတွေကတော့ ပြောရှာပါတယ်။ အရင်က ခြင်မရှိဘူးတဲ့။ ဧည့်သည်တွေနဲ့အတူ ပါလာတာဖြစ်မယ်တဲ့။

  • Walking Shoe လို လမ်းလျှောက်ရင်လည်း ပေါ့ပါးမဲ့၊ တစ်ခုခုနဲ့ မတော်တဆခိုက်မိရင်လည်း ခြေထောက်ကို မနာအောင် ကာကွယ်ပေးမဲ့၊ လမ်းလျှောက်တာကြာလို့ ခြေထောက်ကို နာကျင်မှုနည်းစေမဲ့ ဖိနပ်ကိုလည်း သတိတရ ထည့်ပါတယ်။ ခြေညှပ်နဲ့သွားလည်း အဆင်ပြေပေမဲ့ လမ်းလျှောက်ဖို့ အဆင်ပြေအောင်ထုတ်ထားတဲ့ အားကစားဖိနပ်တွေကတော့ အသင့်လျော်ဆုံးလို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။

  • ပေါ့ပါးလွတ်လပ်တဲ့ ဘောင်းဘီတို ကတော့ ဘောင်းဘီကျပ်ကျပ်၊ ဂျင်းဘောင်းဘီတို့ထက် ပေါင်ပွန်းတာ အသားပွန်းတာ သက်သာစေမယ်လို့ ယူဆမိပါတယ်။ တောထဲသွားလာရင်လည်း ကျပ်မနေတော့ ကျော်ရ လွှားရ အဆင်ပြေတယ်လေ။

  • အကိုက်အခဲပျောက်သောက်ဆေး နဲ့ ကြွက်သားရောင်ရမ်းတာ ကိုက်ခဲတာ သက်သာဆေးတဲ့ လိမ်းဆေး တွေလည်း အသင့်ဆောင်ထားရပါတယ်။ ပုံမှန် Gym မှာ လမ်းလျှောက်စက်နဲ့ လမ်းလျှောက်ကျင့်သူတွေတောင် ခုလို တောင်တက်တဲ့အခါမျိုးမှာ အတော်လေး မသက်မသာ ဖြစ်တတ်လို့ပါ။

  • ဦးထုပ် နဲ့ နှာခေါင်းစည်းပုဝါ ဒါမှမဟုတ် မျက်နှာဖုံး တွေလည်း ယူသွားရပါမယ်။ ဖုန်ထတာနဲ့ နေရောင်ခြည်ဒါဏ်က အတော်အသင့် ကာကွယ်နိုင်အောင်ပါ။

  • တစ်နေကုန် လမ်းလျှောက်ရမှာမို့ နေပူရင် အသားမမည်းအောင် လက်ရှည်အပါးလေး ဝတ်တာလည်း ကောင်းပါတယ်။

  • Power Bank ကို ဖြစ်နိုင်ရင် တစ်သောင်းအားလောက်ကို နှစ်ခုလောက်တော့ အနည်းဆုံး သယ်သွားပါ။ ဒီဘက်ပိုင်းမှာ မီးစက် အသုံးများလို့ ဖုန်းထဲမီးအားဝင်တာ နည်းတယ်လို့ ကျွန်တော်ထင်ပါတယ်။ ခါတိုင်း အိမ်က လျှပ်စစ်မီးနဲ့အားသွင်းရင် ခဏနဲ့ အားပြည့်သမျှဟာ ဒီမှာ နာရီဝက်၊ တစ်နာရီကျော်မှ အားနည်းနည်း ဝင်တာမျိုး သတိထားမိတယ်။

  • MPT ဖုန်းလိုင်း အများဆုံးမိပါတယ်။ တောင်ပေါ်မှာတော့ ဘယ်လိုင်းမှ မမိပါဘူး။ Telenor မိတယ်ပြောပေမဲ့ ကျွန်တော် မစမ်းသပ်မိဘူး။ Ooredoo ကတော့ လုံးဝ မမိလို့ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် MPT ဖုန်းယူသွားတာ စိတ်ချရတယ်။ ကျန်တဲ့ ဖုန်းတွေပါလာရင်လည်း ဖုန်း Network ကို ပိတ်ထားတာ Airplan Mode လုပ်ထားတာမျိုးလုပ်မှ ဖုန်းဘက်ထရီအား ပိုခံ ပါတယ်။ မဟုတ်ရင် ဖုန်းက Operator Signal ကို လိုက်ရှာနေရလို့ထင်တယ်။ ဖုန်းအားကုန်တာ အရမ်းမြန်တယ်။

  • ရွာမှာ တစ်ညအိပ်မယ်လို့ စိတ်ကူးရင် တစ်ကိုယ်ရေသုံး ရေချိုးပစ္စည်း၊ သဘက်၊ အလှကုန်ပစ္စည်းတွေကိုလည်း သတိပြုပါ။ ပြီးတော့ စက္ကူလိပ်တွေလည်း ဆောင်ထားပါ။ Wet Tissue လိုမျိုးလည်း ဆောင်ထားသင့်ပါတယ်။

  • ဟိုရောက်တော့မှ ကျွန်တော် နောင်တ အရမိဆုံးက မျက်နှာလိမ်းတဲ့အစိုဓါတ်ထိန်းခရင်မ် နဲ့ နှုတ်ခမ်းစိုအောင်လုပ်ပေးမဲ့ နှုတ်ခမ်းနီတွေ ယူမသွားမိတာကိုပါပဲ။ တကယ်တော့ မျက်နှာရော၊ တကိုယ်လုံးပါ အသားပပ်တာပါ။ ဖြူဖြူမွဲခြောက်ခြောက်အသားမျိုး တောင်တက်ရင်းနဲ့ ဖြစ်လာတယ်။ မျက်နှာကြီး တင်းပြီး ယားလာတယ်။ နှာခေါင်းထိပ်က နီလာပြီး ယားလာတယ်။ နှုတ်ခမ်းတွေက အဖပ်တွေ လန်ချင်သလိုဖြစ်လာတော့မှ အဲ့ဒီအလှကုန်တွေကို သတိရသွားတယ်။ ဒါတောင် သွားတာက နွေရာသီကြီးနော်။ ဆောင်းရာသီသွားတဲ့ ဧည့်သည်တွေဆို ဘယ်လိုနေမလဲ မသိဘူး။

  • တောင်တက်လမ်းမှာ ဘာဆိုင်မှ မရှိဘူးဆိုလို့ ရေသန့်ဗူးသေးလေး ၂ ဗူးကို ကျောပိုးအိတ်ထဲ ထည့်ယူသွားပါတယ်။ အတော်အဆင်ပြေသွားတယ်။ ဆာတတ်တဲ့သူမျိုးဆို တောင်တက်လမ်းမှာ အနားယူတုန်းစားဖို့ မုန့်တစ်မျိုးမျိုးလည်း ထည့်သွားတာ ပိုကောင်းတယ်။


တောင် စတက်ဖို့ နေ့လည်စာထည့်ယူ

စားခဲ့ရတဲ့ မနက်စာ

ဒီနေ့ကတော့ ကျွန်တော့အတွက် အတော်ပင်ပန်းမဲ့နေ့ဆိုတာ သိနေတယ်။ အရမ်းရောက်ဖူးချင်နေတဲ့ ဝိတိုရိယတောင်ထိပ် ကို ရောက်ဖူးတော့မယ်ဆိုတဲ့ ရင်ခုန်နေမှုကလည်း ပိုတယ်။ တစ်ဆက်တည်း ဒီမနက်မှာ ချစ်စရာကောင်းတဲ့ ကန်ပက်လက်မြို့လေးကို တစ်ခါတည်း နှုတ်ဆက်ခဲ့ရတော့မယ်ဆိုတာလည်း သိထားရင်းနဲ့ မနက် ၆ နာရီလောက်မှာ အိပ်ရာကနေ နိုးလာတယ်။ မျက်စိပွင့်လို့ အသိဝင်လာတဲ့အချိန် ကျွန်တော့အခန်းမှာ ညက ဖွင့်ထားတဲ့ မျက်နှာကျက်မီးချောင်းက မီးလင်းနေလို့ ကမန်းကတန်း ထ ပေမဲ့ မီးက ပြန်ပိတ်သွားတယ်။ မီးစက် ခဏဖွင့်ပေးတာ ဖြစ်ပါလိမ့်မယ်။ နေရောင်ခြည်က အခန်းပြတင်းကနေ လုံလုံလောက်လောက် ဝင်နေပြီမို့ မီးလည်း မလိုတော့ပါဘူးလေ။ ရေချိုးဖို့ ရေပူ မရတော့မှာဘဲ စိတ်ပူမိပေမဲ့ တကယ်တမ်းရေချိုးချိန်မှာ ရေပူ ရနေတော့ အတော်လေး အဆင်ပြေသွားတယ်။ မနက်ကို ၈ နာရီလောက် ထွက်ဖို့ ချိန်းထားကြတော့ သိမ်းစရာရှိတာအကုန်ထုတ်ပိုးသိမ်းဆည်းတယ်။ တောင်တက်တဲ့အခါ ကိုယ်နဲ့ သယ်သွားမဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ခွဲထည့်တယ်။ Laptop ကို နေရာတကာ သယ်သွားနေကျမို့ ခုလည်း ပါလာပြန်တော့ ဒါကြီးကို တောင်တက်တုန်းသာ သယ်ထားရရင် ဘယ်လောက်ပင်ပန်းလိုက်မလဲ တွေးမိတော့ အဝတ်အိတ်ထဲ ပြန်ပြောင်းထည့်လိုက်တယ်။ ရေဗူးအသေးလေး ၂ ဗူးတော့ ထည့်မှ ဖြစ်မယ်ဆိုပြီး ကျေပိုးအိတ်ထဲ ထည့်တယ်။ ဖုန်းနဲ့ ကင်မရာတွေကိုတော့ အလွယ်တကူ ထုတ်လို့ထည့်လို့ရမဲ့ နေရာမှာ ထားတယ်။ အားလုံး စီစဉ်ပြီးတာနဲ့ ကိုယ့်အထုတ်ကိုယ်ဆွဲပြီး Resort Reception ကို ထွက်လာလိုက်တယ်။


မနက်စာအခန်းထဲ ၇ နာရီခွဲလောက်မှာ လူစုံနေပြီ။ ဧည့်သည်နည်းတဲ့အချိန်မို့ မနက်စာကို ဘူဖေး မလုပ်ပေးနိုင်ဘဲ၊ ညကတည်းကနေ ကိုယ်စားချင်တာကို မှာထားရတာဆိုတော့ ကျွန်တော်က မြန်မာဆန်ဆန် ထမင်းကြော် ကို ကြက်ဥကြော်လေးနဲ့ပဲ မှာထားလိုက်တယ်။ တချို့လည်း အမေရိကန်မနက်စာ မှာစားကြတယ်။ အားလုံးစားဖို့ ကြက်သွန်ကြော်၊ မြေပဲကြော်နဲ့ ငါးခြောက်ကြော်တို့ကိုလည်း အရံဟင်းပုံစံချပေးပါတယ်။ ကော်ဖီကတော့ 3 in 1 Coffee Mix တွေပဲ ရပါတယ်။ ဒီကနေ တောင်ပေါ်တက်ကြတဲ့သူတိုင်းက ဒီဟိုတယ်မှာပဲ နေ့လည်စာထမင်းကို စီစဉ်သွားကြတယ်။ မနေ့ညကတည်းက ဟိုတယ်ကို ကြိုပြီး စီစဉ်ခိုင်းထားတယ်။ ထမင်းကြော်ကို ကြက်သားကြော် နဲ့ မှာလို့ရသလို ခေါက်ဆွဲကြော်လည်း မှာလို့ရတယ်။ ဒီနေ့လည်စာဗူးတွေကို ဟိုတယ်က ပြင်ဆင်ပြီး ဒေသခံဧည့်လမ်းညွှန်လက်ထဲ ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ဒီနေ့လည်စာက တောင်ထိပ်ရောက်ရင် စားဖို့ပေါ့။ ဟိုးအပေါ်မှာ ဘာဆိုင်မှ မရှိဘူးလေ။


နတ်မတောင် (ခေါ်) ဝိတိုရိယ (ခေါ်) ခေါ်နူးစုမ်တောင် အကြောင်း

ကိုယ်တက်မဲ့တောင်အကြောင်းလေးလည်း အကြမ်းဖျဉ်းသိတာ ပိုကောင်းတယ်ဆိုတော့ နည်းနည်းပြောပါရစေ။ ဒီ ၃ မည်ရ ဝိတိုရိယ (ခေါ်) ခေါ်နူးစုမ် (ခေါ်) နတ်မတောင် ကို ၁၉၃၆ ခုနှစ်က ဘောလီမိုး ကြိုးဝိုင်း အနေနဲ့ စပြီး ဖွဲ့စည်းခဲ့တယ်။။ ၁၉၉၇ ခုနှစ်ကျမှ အမျိုးသားဥယျာဉ်ဖြစ်သင့်တယ်လို့ အကြံပြုခဲ့ပြီး ၂၀၁၀ ခုနှစ်မှ အမျိုးသားဥယျာဉ်အဖြစ် အတည်ပြုဖွဲ့စည်းခဲ့တယ်။ ၂၀၁၂ ခုနှစ်မှာတော့ အာဆီယံ အမွေအနှစ်ဥယျာဉ် (ASEAN Heritage Park) အနေနဲ့ တိုးမြှင့် သတ်မှတ်ပေးခဲ့ကြပါတယ်။ ဒီတောင်ဟာ ချင်းပြည်နယ်တောင်ပန်း ကန်ပက်လက်၊ မင်းတပ် နဲ့ မတူပီ (၃)မြို့နယ်အတွင်းမှာ ကျရောက်တဲ့ တောင်ပါ။ ၁၇၆၂၀၂ ဧက ကျယ်ဝန်းပြီးတော့ အမြင့်ပေ ၁၀၂၀၀ ပေ (၃၀၅၃) မီတာ ကျယ်ဝန်းတယ်လို့ သိရပါတယ်။


တောင်ခြေဆီ အရင် သွားရ

လမ္းစမေလွ်ာက္ခင္

ကန်ပက်လက်ဟိုတယ်ကနေ ဝိတိုရိယတောင်ခြေ လမ်းစလျှောက်လို့ရတဲ့နေရာရောက်ဖို့ ကားနဲ့ အတော် သွားယူရသေးတယ်။ စိတ်အထင် မိနစ် ၃၀ လောက် မောင်းသွားရသေးသလိုပဲ။ လမ်းမှာ ဟိုတယ်အသစ် အဟောင်းလေးတွေ အတော်များများတွေ့ရတယ်။ တချို့က ခေတ်မီတဲ့အသွင်၊ တချို့ကတော့ ရိုးရာဟန်တွေနဲ့ ဧည့်သည်တွေကို ဆွဲဆောင်နေတယ်။ ကားက တောင်လေးကို ကွေ့ပတ်တက်ရင်း လမ်းစလျှောက်ဖို့ သတ်မှတ်နေရာလေးကို ရောက်လာတယ်။ အဲ့ဒီနေရာလေးမှာ နတ်မတောင် အမျိုးသားဥယျာဉ်ဆိုတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်လေးတွေ့တော့ တောင်တက်လို့ ချွေးထွက် ရုပ်မပျက်သေးခင် ဓါတ်ပုံဖမ်းရိုက်ရသေးတယ်။ နိုင်ငံခြားသားတချို့ကတော့ ဟိုး တောင်ခြေ (ကျွန်တော်တို့ဟိုတယ်လောက်ကနေပေါ့) ဟိုးတောင်ထိပ်ထိကို လမ်းပဲ လျှောက်ကြတာဆိုလို့ အတော်အံ့သြသွားတယ်။ ကားနဲ့တက်လာတုန်းကလည်း နိုင်ငံခြားသူတစ်ယောက် အထုပ်အပိုးတွေလွယ်ပြီး ဆင်းလာနေတာ မြင်လိုက်ရတော့ ဒါ ဖြစ်နိုင်တယ်လို့ လက်ခံလိုက်တယ်။


တောင် စတက်ပြီ

စလျှောက်တော့ တောင်ပြေပြေလေးကို တက်ရတယ်။ လမ်းက မြေလမ်းလေး။ ဒေသခံလမ်းညွှန်လေးပြောတာကတော့ ဆိုင်ကယ်နဲ့ တောင်ထိပ်ထိ တက်လို့ရပေမဲ့ ခုတော့ ဆိုင်ရာ က တားမြစ်ထားတယ်တဲ့။ ပြီးခဲ့တဲ့ ခရီးသွားရာသီက နိုင်ငံခြားသားဧည့်သည်တွေ Complaint တက်ကြလို့တဲ့။ မြေလမ်းဆိုတော့ ဆိုင်ကယ်တွေ တဝေါဝေါဆို ဖုန်ထပြီး လမ်းလျှောက်တောင်တက်သူအတွက် မသက်သာဘူးလေ။ ဒါကိုတော့ သဘောကျမိသား။ စတက်ကတည်းက မြင်ကွင်းလေးတွေက ကိုယ်မြင်တွေ့နေကျ မြင်ကွင်းမျိုး မဟုတ်တော့ မောရကောင်းမှန်းတောင် မသိဘူး။ တောင်လေးတွေကို ဆက်ပြီး ဖောက်ထားတဲ့ မြေလမ်းလေးတွေက ကွေ့ကွေ့ကောက်ကောက်နဲ့ လှနေတယ်။ တောင်ခြေကို မြင်ရတာလည်း အသည်းယားစရာပေမဲ့ မနက်ပိုင်းမို့ မြူဆိုင်းပြီး လှနေတယ်။ တောင်ပေါ်ကို လှမ်းကြည့်တော့လည်း ကောင်းကင်အပြာရောင်အောက်မှာ တောင်စိမ်းစိမ်းလေးတွေက လှနေတယ်။ Selfie လေးဆွဲလိုက်၊ ရှုခင်းတွေ ဓါတ်ပုံရိုက်လိုက်နဲ့ အတော်လေး အလုပ်ဖြစ်နေတာ။ အရမ်းမြင်ဖူးချင်နေတဲ့ တောင်ဇလပ်ဆိုတာကိုလည်း မြင်ခွင့်ရခဲ့တေ