Search
  • Thiha Lu Lin

ကေလာမွာ ေတာလမ္းေလွ်ာက္တာ သိပ္နာမည္ႀကီးေနတယ္ (၂)

Updated: May 7


Trekking ေတာလမ္းေလွ်ာက္တာလုပ္ဖို႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကသာ ကားႀကီးစီးၿပီး ေနရာတစ္ခုထိ သြားေပမယ္႔ ႏိုင္ငံျခားသားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ လမ္းပဲ ေလွ်ာက္လာတာ ေတြ႔ရလို႔ ရွက္သလိုလိုေတာ့ ျဖစ္မိပါတယ္။ အေလ႔အက်င့္ မရိွေသးတဲ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔အတြက္ကေတာ့ ဒါလည္း ခပ္ေကာင္းေကာင္းပဲ လို႔သာ ေတြးထားလိုက္တယ္။ ခု ေတာလမ္း ေလွ်ာက္ဖို႔အတြက္ ၿပီးခဲ႔တဲ႔ ရက္ေတြကတည္းက Trekking Guide ဦးဦးရဲ ကေလာသား က အၾကံျပဳထားလို႔ အဝတ္အစားကို အထုတ္ (၂) ထုတ္ ခြဲထားလိုက္တယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ရြာကေနမွ အင္းေလး။ အဲ႔ဒီကေနမွ ေညာင္ေရႊ၊ ေတာင္ႀကီးတက္။ ၿပီးမွ ကေလာျပန္ဆိုၿပီး ခရီးစဥ္ ရွည္ရွည္ ဆြဲထားလို႔ ရြာမွာ ညအိပ္ရင္ ဝတ္ဖို႔ အဝတ္အစား၊ ေရခ်ဳိးရင္ သံုးဖို႔ အသံုးအေဆာင္ (သဘက္ပါ ထည့္သင့္ပါတယ္။ ရွက္တတ္သူေတြကေတာ့ ေရလဲပုဆိုးနဲ႔ ထမီေတြ ထည့္သြားသင့္တယ္။)၊ ေနာက္တစ္ရက္မွာ ဝတ္ဖို႔ အဝတ္အစား ေတြကို အိတ္အေသးထဲ သက္သက္ထုတ္ၿပီး ကားနဲ႔ ပို႔လိုက္တယ္။ လူကေတာ့ ေတာလမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ ေက်ာပိုးအိတ္ေလး ေပါ႔ေပါ႔ပါးပါးထဲ ေရသန္႔၊ ဆာရင္စားမယ္႔ မုန္႔ထုပ္နဲ႔ သစ္သီးနည္းနည္း၊ Power Bank၊ ကင္မရာ နဲ႔ ဆက္စပ္ပစၥည္းေလးေတြပဲ ထည့္သယ္သြားလိုက္ေတာ့တယ္။ တခ်ဳိ႕ ေတာလမ္းေလွ်ာက္ဖို႔ သက္သက္လာၿပီး တစ္ညအိပ္လို႔ ေနာက္ရက္ ျပန္မယ္႔သူအတြက္ကေတာ့ အိတ္ခြဲထည့္ေနစရာ မလိုဘူးေပါ႔။ ​

​မနက္ ၈ နာရီခြဲ ဝန္းက်င္ေလာက္မွာ ေတာလမ္း စေလွ်ာက္ရမယ္႔ေနရာေလး ေရာက္ၿပီး အားလံုးလမ္းဆင္းေလွ်ာက္ၾကပါတယ္။ အဲ႔ဒီေနရာေလးက ေျမနီလမ္းေလးျဖစ္ၿပီး လမ္းကလည္း ကားသြားလို႔ရေအာင္ က်ယ္က်ယ္ပဲ။ ႐ႈေမွ်ာ္ခင္းေတြကို အဲ႔ဒီမွာကတည္းက တေမ႔တေမာ ေငးၾကည့္ေလာက္ေအာင္ လွေနတာ ေတြ႔ေနရၿပီ။ မနက္ခင္း အားအင္အျပည့္ လန္းဆန္းေနခ်ိန္မို႔ ဒီအခ်ိန္ေလာက္ ဓါတ္ပံုေတြ ႐ိုက္ထားတာ အေကာင္းဆံုးပဲဆိုၿပီး ႐ိုက္လိုက္ၾကတာ။ ေနရာတိုင္းကလည္း လွေနတယ္။ ဒီ႐ႈခင္း ဒီျမင္ကြင္းေတြကို ၾကည့္ရင္း ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ လူျဖစ္ရတာကို ေက်နပ္ဂုဏ္ယူမိလာတယ္။ ရွမ္းျပည္ႀကီးကိုလည္း ခ်စ္သထက္ ခ်စ္လာတယ္။ ပံုေဖာ္ျပဖို႔ ခက္ခဲလြန္းတဲ႔ သဘာဝရဲ႕အလွေတြက ဓါတ္ပံုထဲ ျပန္ၾကည့္ရင္ေတာင္ ဆီနဲ႔ေရ လို ကြဲျပားျခားနားမႈကို အထင္အရွားျမင္ရတယ္။ ကင္မရာေတြ ဘယ္လိုပဲ ေကာင္းေနေန၊ သဘာဝရဲ႕ အလွတရားက တကယ္ပီျမင္လြန္းေနရင္ ကင္မရာထဲမွာ အဲ႔ဒီအလွကို တူညီစြာ သိမ္းထားဖို႔ဆိုတာ မလြယ္ကူပါဘူး။ ဦးဦးရဲ ကေလာသား က ရွင္းျပပါတယ္။ လမ္းမွာ ပြင့္ေနတဲ႔ ပန္းေတြ၊ အပင္ေတြရဲ႕ အေၾကာင္း။ အေလ႔က်ေပါက္ေနတတ္တဲ႔ ဘယ္ရီသီးေလးေတြအေၾကာင္း။ စားဖို႔သင့္တဲ႔ အသီးနဲ႔ စားလို႔ မရတဲ႔အသီးေတြရဲ႕ အေၾကာင္း စံုစံုလင္လင္ ရွင္းျပေပးေနလို႔ လမ္းေလွ်ာက္ေနရတာနဲ႔ေတာင္ မတူဘဲ၊ ပင္ပန္းလို႔ ပင္ပန္းမွန္း မသိေအာင္ လူက လန္းဆန္းလတ္ဆတ္ေနေတာ့တယ္။

ေဗာ့ကာ အရက္ထုတ္ႏိုင္တဲ႔ ရွားေစာင္းတစ္မ်ဳိးကို ျပလို႔ အမိအရ မွတ္တမ္းတင္လိုက္ရေသးတယ္။ လမ္းမွာ လမ္းေလွ်ာက္တဲ႔သူေတြ မ်ားမယ္ထင္ထားေပမယ္႔ တစ္ဖြဲ႔နဲ႔ တစ္ဖြဲ႔ သြားတဲ႔ လမ္း နဲ႔ ေလွ်ာက္တဲ႔ႏႈန္းေတြပဲ ကြာလို႔လား မသိဘူး။ ခုခ်ိန္ထိေတာ့ မေတြ႔ရေသးဘူး။ ေလွ်ာက္ရင္းေလွ်ာက္ရင္းနဲ႔ ေျမနီလမ္းေလးက က်ဥ္းလာတယ္။ ရြာေလး တစ္ရြာကို ဝင္ေတာ့ လွပတဲ႔ ႐ိုးရာအိမ္ေလးေတြနဲ႔ င႐ုတ္သီးဆြတ္တဲ႔ ရာသီမို႔ထင္တယ္။ င႐ုတ္သီးအေျခာက္လွမ္းထားတဲ႔ ျမင္ကြင္းေတြက ၿမိဳ႕ျပမွာ ျမင္ရဖို႔ ဘယ္လိုမွ မျဖစ္ႏုိင္တဲ႔ ျမင္ကြင္းေတြေလ။ ရြာကိုျဖတ္ၿပီး လယ္ကြင္းေတြေပၚ စလို႔ လမ္းေလွ်ာက္တယ္။ ကန္သင္း႐ိုးေဘာင္ေလးေပၚကေန တစ္ေယာက္ခ်င္း အတန္းလိုက္ ေလွ်ာက္ရတာကလည္း ရယ္ေမာေပ်ာ္ရႊင္စရာ။ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး ေခ်ာ္လဲမွာစိုးလို႔ ထိန္းျပဳၾကရတယ္။ ေရဝင္ေရထြက္အတြက္လုပ္ထားတဲ႔ ေနရာေလးေတြမွာ ေျခေခ်ာ္ ဝင္သြားမွာစိုးလို႔ တစ္ဦးကိုတစ္ဦး အေပါက္ရိွတယ္။ ေျမာင္းရိွတယ္။ ေအာက္ၾကည့္ေလွ်ာက္ ေအာ္ေျပာ သတိေပးၾကရတယ္။ ျမက္ပင္ရွည္ရွည္ေလးေတြရဲ႕ ထိရွမႈကို အဝတ္လြတ္ေနတဲ႔ ေျခသလံုးသားေတြက သိေနတယ္။ ျမက္ရွမွာ စိုးတယ္ဆိုတဲ႔ စကားကို သတိရမိသြားေရာ။ တခ်ဳိ႕ ျမက္ေတြကေတာ့ လူတစ္ေယာက္ေလာက္ကို ျမင့္တယ္။ ခ်င္း (ဂ်င္း) ခင္း၊ စပါးခင္း၊ ပဲခင္း အမ်ဳိးမ်ဳိးကို ျဖတ္သန္းလာေပမယ္႔ လူေခ် တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပဲ။ လယ္ထဲမွာလည္း တခ်ဳိ႕ေနရာေလာက္သာ လူတစ္ဦးစ ႏွစ္ဦးစ ေတြ႔ရတတ္တယ္။ အရာရာဟာ စိမ္းစိမ္းလန္းလန္းေတြခ်ည္းပဲ။

သိပ္မၾကာခင္ေတာ့ လွည္းလမ္းေတြကို ျဖတ္ေလွ်ာက္ရတယ္။ လွည္းလမ္းဆိုလို႔ သက္သာမယ္ မထင္ပါနဲ႔။ မိုးတြင္းမို႔ ဗြက္ဗရပြနဲ႔ ဖိနပ္ေတြဆို ရစရာမရိွေအာင္ကို ညစ္ေထးကုန္တယ္။ ဒါေၾကာင့္ ဦးဦးရဲ ကေလာသား ေျပာခဲ႔တဲ႔ ဖိနပ္အေကာင္းေတြ မစီးနဲ႔ ႏွေျမာစရာေကာင္းတယ္ဆိုတာ ဒါပါလားလို႔ ေတြးမိသြားတယ္။ ေကာင္းကင္ႀကီးက ျပာလြင္ေနၿပီး ကၽြန္ေတာ္တို႔သြားတဲ႔အခ်ိန္က မိုးကုန္ခါစ မို႔ ေကာင္းကင္မွာ တိမ္တိုက္ႀကီးေတြ ရိွေနေသးတယ္။ အရိပ္ရလို႔ တိမ္ေတြကို ေက်းဇူးတင္ရတယ္။ ဒါေတာင္ ေနအေတာ္စားသြားလို႔ အသားေလးက မည္းျပာျပာေလး ျဖစ္သြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖြဲ႔ကေတာ့ ညီညီၫြတ္ၫြတ္နဲ႔ တစ္ဦးကိုတစ္ဦးလည္း ထိန္းကူတာမို႔ ရႊံ႕ေတြ ဗြက္ေတြထဲ လဲမက်ခဲ႔ပါဘူး။ တခ်ဳိ႕လဲက်လို႔ ဗြက္ေတြေပက်ံၿပီး တစ္ေန႔လံုး အဲ႔လို ေလွ်ာက္ရတယ္ေျပာတယ္။ ေခ်ာ္က်တယ္ဆိုတာက လမ္းမွာ ဗြက္ထဲက မေလွ်ာက္ရေအာင္ ေက်ာက္တံုးေတြေပၚ ခုန္ကူးရတာ ရိွေတာ့ အဲဒီကေန အခန္႔မသင့္ရင္ ေခ်ာ္လဲႏိုင္တာမ်ဳိးပါ။ အႏၲရာယ္ေတာ့ မရိွပါဘူး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ့ ေခ်ာ္က်လည္း ေပ်ာ္ေပ်ာ္ပဲ။ အမွတ္တရအျဖစ္ေတာင္ မွတ္ယူပါတယ္။

ေတာင္တန္းႀကီးေတြ၊ ေတာင္ႀကီးေတြနဲ႔ စိုက္ခင္းေတြကို အျပာေရာင္ေပၚ အျဖဴေရာင္ တိမ္တိုက္ႀကီးေတြ ေနာက္ခံနဲ႔ ႐ႈေထာင့္စံုကေန ပံုစံစံုကို ျမင္ၾကရတယ္။ တစ္ခါတေလ စိုက္ခင္းေတြက တခ်ဳိ႕ စိမ္း၊ တခ်ဳိ႕က ရိတ္သိမ္းၿပီးစမို႔ ေျမဝါေတြက်န္ၿပီး ဝါ၊ တခ်ဳိ႕ကေတာ့ နီ နဲ႔ အေရာင္စံု႐ႈခင္းႀကီးကို ျမင္ရတာ တကယ္႔ အံ႔မခန္းပါ။ ခုထိေတာ့ လမ္းေလွ်ာက္ရတာ ေပါ႔ပါးပါတယ္။ ေတာင္တက္ရတာလည္း မရိွသလို၊ လမ္းေလွ်ာက္ရတာလည္း ေမာမေနဘူး။ လမ္းမွာ ခဏထိုင္ၿပီး ကေလာေဈးထဲက ဝယ္ထည့္လာတဲ႔ ေကာ္ဖီေသာက္၊ လိေမၼာ္သီးစား နဲ႔ နားလိုက္ၾကေသးတယ္။ ရြာတစ္ခုအဝင္ထိပ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ အေမာေျပမွ ရြာထဲဝင္ေတာ့ ရြာေလးက တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္။ ကေလးေလးေတြရဲ႕ အသံတခ်ဳိ႕ၾကားရေပမယ္႔ တစ္ရြာလံုးက ေအးေအးခ်မ္းခ်မ္း။ လူေျခတိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ရိွေနတယ္။ ရြာထဲကို ဝင္လာတဲ႔ ေတာလမ္းေလွ်ာက္အဖြဲ႔သားေတြကို မထူးဆန္းတဲ႔ပံုစံမ်ဳိးနဲ႔ပဲ ေငးၾကည့္ၾကတယ္။ ထူးျခားတာက လမ္းေလွ်ာက္ျဖတ္သန္းလာခဲ႔တဲ႔ ရြာေလးေတြတိုင္းက အမ်ဳိးသမီး ႀကီးငယ္မဟူ သူတို႔႐ိုးရာအဝတ္အစားေတြပဲ ဝတ္ထားၾကတယ္။ အမ်ဳိးသားအမ်ားစုကလည္း ရွမ္းေဘာင္းဘီေတြနဲ႔ ကိုယ္ဗလာ၊ ဒါမွမဟုတ္ T-Shirt ေတြနဲ႔ေပါ႔။ ေျပာသံၾကားရတာကေတာ့ ဒီေဒသဘက္က အမ်ဳိးသမီးေတြက ေပါက္တူးေပါက္ရတဲ႔ အလုပ္ၾကမ္းမ်ဳိးစံုကို လုပ္ေဆာင္ႏိုင္ၾကေအာင္ စြမ္းတယ္ဆိုပဲ။ ပိုၿပီးသန္စြမ္းၾကပံုရပါတယ္။ ရြာထဲက အိမ္ဝန္းေလးေတြမွာ တခ်ဳိ႕က ဝါးထရံကာ ေျခတံရွည္အိမ္ျဖစ္ေပမယ္႔ တခ်ဳိ႕က ရွမ္းအုတ္ေတြနဲ႔ ေဆာက္ထားတဲ႔ အိမ္ႀကီးအိမ္ေကာင္းေတြလည္း ေတြ႔ရတယ္။ ျခံဝန္းက်ယ္က်ယ္မွာ ထမင္းဟင္းခ်က္လို႔ ထြက္တဲ႔ မီးခိုးလား၊ အမိႈက္႐ိႈ႕လို႔ ထြက္တဲ႔မီးခိုးလား မသိဘူး။ အေငြ႔တလူလူတက္ေနတာက တကယ္႔ပန္းခ်ီကားတစ္ခ်ပ္ပါပဲ။ ေအးတဲ႔ေဒသမွာ ပန္းေတြလည္း ပိုလို႔ အေရာင္စိုစို ပြင့္ၾကတယ္။ ခူးမယ္႔သူလည္း မရိွလို႔ထင္တယ္။ တစ္လမ္းလံုး ေဘးဘီဝဲယာမွာ ပန္းေရာင္စံုေလးေတြနဲ႔ လွလို႔။ တစ္ခါတစ္ခါ ကၽြဲအုပ္ေတြ ေတြ႔တယ္။ တစ္ခါတစ္ခါလည္း ႏြားအုပ္ေတြ။ သဘာဝရဲ႕ လြတ္လပ္ျခင္းကို ျပန္ေျပာျပဖို႔ေတာ့ ေတာ္ေတာ္ခက္တယ္။ ေနလည္း ေခါင္းထက္တည့္တည့္ေရာက္လာသလို ဗိုက္ထဲလည္း တဂြီဂြီနဲ႔ ျဖစ္လာေတာ့ ဦးဦးရဲ ကေလာသားကို ေမးရတယ္။ ေန႔လည္စာ ဘယ္မွာစားမွာလဲလို႔။ သူကလည္း အားတက္သေရာ ေျပာရွာပါတယ္။ ဟိုးေရွ႕ေတာင္ေလးေပၚက ျမင္ေနရတဲ႔ အိမ္ေခါင္မိုးေလးေတြရိွတဲ႔ေနရာကို လက္ညိႇဳးထိုးရင္း အဲ႔ဒီရြာတဲ႔။ နီးၿပီဟ ဆိုၿပီး သြားေပမယ္႔ အျမင္လွည့္စားမႈလားမသိ။ တကယ္တမ္းသြားေတာ့ ေတာ္ေတာ္နဲ႔ မေရာက္ႏုိင္။ ေမာဟိုက္ဟိုက္ျဖစ္လာေတာ့မွ ေၾသာ္ ငါ ေတာင္ကိုတက္ေနတာပဲ ဆိုတာ သတိထားမိတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ေျပေျပေလးပါ။ ေဂၚဖီခင္းေတြကို ျဖတ္သြားေတာ့ ေဂၚဖီေတြကို မခူးဘဲထားတာေတြ႔ရတယ္။ တခ်ဳိ႕လည္း ဒီအတုိင္း ဖ်က္ဆီးထားတယ္။ ေဈးေကာင္းမရတဲ႔အခါမ်ဳိးေတြမွာ သြားေရာင္းဖို႔ မလုပ္ေတာ့ဘဲ ဒီအတုိင္းပစ္ထားလိုက္တာမ်ဳိး၊ ႏြားေကၽြးတာမ်ဳိးနဲ႔ ဖ်က္ဆီးတာမ်ဳိး လုပ္ၾကတယ္လို႔ ရွင္းျပတယ္။ တစ္လံုးကို တစ္ရာ၊ ႏွစ္ရာ က်ပ္ေလာက္နဲ႔ ေဂၚဖီထုပ္ႀကီးရတာ မယံုႏုိင္စရာပါဘဲ။ သယ္သြားမလား၊ ဝယ္သြားမလား ေမးရင္ေတာ့၊ "ေက်းဇူးပါ" အထပ္ထပ္ေျပာၿပီး ျငင္းပစ္မွာ အေသအခ်ာပါပဲ။ နည္းနည္းဟိုက္မယ္႔ ေတာင္ေလးတခ်က္တက္လို႔အၿပီးမွာေတာ့ ရြာကို ေရာက္ပါတယ္။ ပအို႔ဝ္ရြာေတြၾကားက တစ္ခုတည္းေသာ ဓႏုရြာလို႔ သိရတယ္။ ေန႔လည္စာ စားမယ္႔ အိမ္က ရွမ္းအုတ္အခံနဲ႔ ပ်ဥ္ေထာင္ ႏွစ္ထပ္အိမ္ပါ။ ေအာက္ထပ္တစ္ခုလံုးကိုေတာ့ ရွမ္းအုတ္နဲ႔ ေဆာက္ထားၿပီး ေလွကားကို အိမ္အျပင္ဘက္ကေန ယူထားတာမို႔ အေပၚထပ္ ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ေလးကို ေဘးဘက္သစ္သားေလွကားကေန တက္သြားရတယ္။ အေပၚမွာ ဘုရားစင္ အႀကီးႀကီးနဲ႔အတူ အိမ္ခန္းက်ယ္ႀကီးမွာ ထမင္းစားပြဲဝိုင္းအပုႏွစ္လံုးကို သပ္သပ္ရပ္ရပ္ သန္႔သန္႔ရွင္းရွင္း ခင္းက်င္းေပးထားတယ္။

ေရာက္ေရာက္ခ်င္း အန္တီႀကီးတစ္ေယာက္က အျပံဳးနဲ႔ႀကိဳလို႔ ေနရာခ်ေပးတယ္။ အေမာေျပေသာက္ဖို႔ လီမြန္တီး ေလးကို ေရေအးေလးနဲ႔ ေဖ်ာ္ေပးထားတယ္။ ခဏၾကာေတာ့ ဦးဦးရဲ ကေလာသား နဲ႔ ကိုစည္သူ တို႔ကပဲ ထမင္းပြဲ ဟင္းပြဲေတြကို ခ်ေပးပါတယ္။ ရွမ္းထမင္းသုတ္ ကို ၾကက္ဥမက်က္တက်က္ေၾကာ္ေလးနဲ႔ အုပ္ေပးထားၿပီး ဂ်ဴးျမစ္၊ င႐ုတ္သီးေျခာက္ေၾကာ္ေလးပါ ထည့္ေပးထားတယ္။ နာမည္ႀကီးေနတဲ႔ ေထာပတ္သီးသုတ္လည္း ပါတယ္။ အရမ္းစားေကာင္းတဲ႔ ေထာပတ္သီးသုတ္ပါ။ မ႐ိုးနိ႔စ္ နဲ႔ သုတ္တာ မဟုတ္ဘဲ ေဒသပံုစံေလးနဲ႔ သုတ္ေပးထားတာ သိပ္စားလို႔ေကာင္းပါတယ္။ အားလူးေၾကာ္ေလးေတြလည္း ပံုစံ ႏွစ္မ်ဳိးနဲ႔ ေၾကာ္ေပးထားလို႔ အေခ်ာင္းႀကိဳက္ရင္ အေခ်ာင္း၊ အျပားႀကိဳက္ရင္ အျပား စားႏုိင္ေသးတယ္ဗ်ာ။ ဂ်ဴးျမစ္ေၾကာ္လည္း ပါေသးတယ္။ ေန႔လည္စာေတာ့ ဒါပါပဲ။ ထမင္းသုတ္ေလး ထပ္စားခ်င္ရင္ လိုသေလာက္ ထည့္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ တစ္ပြဲတည္းနဲ႔တင္ ဝ ပါတယ္။ သစ္သီးအခ်ဳိပြဲကိုေတာ့ အားရပါးရ စားျဖစ္တယ္။ ဖရဲသီး၊ လိေမၼာ္သီး၊ နဂါးေမာက္သီး နဲ႔ စပ်စ္သီး အလံုးႀကီးေတြက စားလို႔ ေကာင္းမွေကာင္း။ အေမာေျပတယ္။ ေန႔လည္နားေနတုန္းေလး မိုးေတြ ရြာလိုက္တာ သည္းသည္းမည္းမည္း။ ျပန္ထြက္လို႔ အဆင္ေျပပါ႔မလားေတာင္ ေတြးမိတယ္။ မိုးရြာရင္ ေဆာင္းဖို႔ ေခါက္ထီးသယ္ပါ ေျပာထားလို႔ ေခါက္ထီးတစ္လက္ေတာ့ ပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔လည္း ေတာလမ္းေလွ်ာက္တာ ထီး ဖြင့္ေဆာင္းၿပီး ေလွ်ာက္ဖို႔ အေတာ္ပ်င္းသားလား။ ေနာက္ေဖးမီးဖိုေဆာင္က အေတာ္ေလး ထူးျခားၿပီး လွတယ္လို႔ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေအာ္ေျပာလို႔ အားလံုးအေနာက္ဘက္ ဟင္းခ်က္တဲ႔ေနရာကို သြားၾကည့္ၾကတယ္။ တကယ္ကို ခ်စ္စရာေလး။ အိမ္အေပၚထပ္မွာကိုပဲ မီးဖိုေဆာင္ရဲ႕ အလယ္တည့္တည့္ေလာက္မွာ ေျမသားက်င္းတစ္ခု (သံမံတလင္းအေရာ) လုပ္ထားၿပီး ဖိုခေနာက္ဆိုင္လို႔ ထင္း၊ မီးေသြး၊ ေလာင္စာေတြနဲ႔ ထမင္း၊ ဟင္းခ်က္၊ ေရေႏြးအိုးတည္ၾကပါတယ္။ မီးမႈတ္ေျပာင္းေတြလည္း ျမင္ရတယ္။ မျမင္ဘူးတာ ၾကာ ၾကာလွေပါ႔ဗ်ာ။

အဆင္ေျပခ်င္ေတာ့ ထမင္းစားနားေနတုန္းသာ မိုးက သည္းသည္းရြာတယ္။ ျပန္ထြက္ဖို႔ အခ်ိန္တန္ေတာ့ မိုးသားကင္းစင္လို႔ အလင္းေလးေတာင္ ေပါက္ေနၿပီ။ စိတ္ခ်မ္းသာရပါတယ္။ ေန႔ခင္း ထမင္းစားၿပီးခ်ိန္မို႔ စိတ္ကလည္း မပါခ်င္သလို၊ လူကလည္း မတက္ႂကြေတာ့ဘူး။ ဒါကို အရယ္အေမာေလးေတြ၊ အစအေနာက္ေလးေတြနဲ႔ အခ်င္းခ်င္း အားေပး ရယ္ေမာရင္း တက္ႂကြမႈကို ျပန္ယူရတယ္။ အဲ႔ဒီရြာက ထြက္လို႔ သိပ္မၾကာခင္မွာပဲ ရႊံ႕ဗြက္လမ္းမွာ ေခ်ာ္ေနတဲ႔ ေက်ာက္တံုးေတြ၊ ေျမသားေတြၾကား သတိထား သြားရျပန္တယ္။ ေနာက္ေတာ့ ဆူးပင္ေတြမ်ားတဲ႔ ေနရာတစ္ခုကို ဆူးမျခစ္မိေအာင္ အတင္းေရွာင္ရင္း သြားရျပန္ပါတယ္။ အဲဒါေလးေက်ာ္ေတာ့ စားရင္ လွ်ာထူသြားတဲ႔ သစ္ေတာ္သီးနဲ႔ တူတဲ႔ အသီးေတြကို ဦးဦးရဲ ကေလာသားက ျပတယ္။ တကယ္လည္း သစ္ေတာ္သီးနဲ႔ တူတယ္။ စားရင္ စားလို႔ရေပမယ္႔ ရွာက ထူထူ ထံုထံု ျဖစ္သြားၿပီး ဘာအရသာမွ ခံစားလို႔ မရေတာ့ဘူး ျဖစ္သြားတယ္ ေျပာပါတယ္။ စမ္းေတာ့ မၾကည့္ရဲခဲ႔ပါဘူး။ အဲဒီေနရာေလးေတြ ေက်ာ္သြားၿပီးတာနဲ႔ ေတာအုပ္ေလးထဲက ထူးထူးျခားျခား ၾကက္သီးထစရာေကာင္းတဲ႔ ေရွးေဟာင္းေစတီပ်က္ေတြနား ေရာက္လာတယ္။ ေစတီေတြလွည့္ပတ္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ဌာပနာေနရာေတြ အေဖာက္ခံထားရတယ္။ အဲဒီကေနထြက္လာေတာ့ တျခား Trekking အဖြဲ႔ေတြနဲ႔လည္း ခပ္စိတ္စိတ္ ေတြ႔လာရတယ္။ အမ်ားစုက ႏိုင္ငံျခားသား အဖြဲ႔ေတြ။ လမ္းေလွ်ာက္ရတာလည္း ပိုပင္ပန္းလာတယ္။ ေတာင္ေတြတက္ရတယ္ဆိုတာ ပိုၿပီး သိသာလာတယ္။ ဦးဦးရဲ ကေလာသားကေတာ့ ျပရွာပါတယ္။ ဟိုးဘက္ ေတာင္ ဘယ္ႏွလံုးအေက်ာ္က ျမင္ေနရတဲ႔ မိုဘုိင္းဖုန္းတာဝါတိုင္ ရိွတဲ႔ ရြာကို သြားၾကမွာတဲ႔။ နီးသေယာင္ေယာင္ပဲ။ ဒါေပမယ္႔ ခုနက ေန႔လည္စာစားတဲ႔ ရြာကတည္းက မွတ္သြားတယ္ေလ။ နီးေပမယ္႔လည္း ေဝးေနဦးမယ္ဆိုတာ။

ေတာင္ေတြကို ကုတ္ဖဲ႔တက္ရတာမ်ုိးေလးေတြပါ ရိွလာၿပီးေတာ့ ေခ်ာင္းေလးေတြထဲ ျဖတ္ကူးရလာတယ္။ မိုးရြာထားလို႔ ဗြက္ေပါက္ေနၿပီး ဖိနပ္မွာ ဗြက္တက္လို႔ စီးထားတဲ႔ ဖိနပ္မွာ ဗြက္အထူက ၂ လက္မေလာက္ ျဖစ္လာတယ္။ ရိွရင္းစြဲအရပ္ထက္ ပိုျမင့္လာသလိုလို၊ လူလည္း ေလးကန္လာတယ္။ ေျမသားမာမာေနရာေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ အတင္း ရႊံ႕ေတြကို ေျမႀကီးနဲ႔ ပြတ္တိုက္ခြာယူရတယ္။ မိုးနဲ႔ တိမ္ေတြလည္း ဘယ္ေျပးသြားတယ္မသိဘူး။ ေနကလည္း ပူလာတယ္။ အရိပ္ထဲဝင္ရင္ေတာ့ အေတာ္ေလး ေအးျမေနေပမယ္႔ ေနနဲ႔ တိုက္႐ိုက္ထိရင္ေတာ့ ပူအုိက္ေနျပန္တယ္။ ထင္းရွဴးပင္နဲ႔ ထင္းရွဴးသီးေလးေတြကိုလည္း ေတြ႔လာရတယ္။ တစ္ေနရာအေရာက္ေတာ့ တစ္ေယာက္ လွမ္းသတိေပးတယ္။ ဒီေနရာမွာ ဘယ္လိုအေၾကာင္းနဲ႔မွ လမ္းေလွ်ာက္တာ မရပ္ပါနဲ႔တဲ႔။ ကၽြတ္ တြယ္တတ္လို႔တဲ႔။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ေမွ်ာ့လား ကၽြတ္လား မသိဘူး အတြယ္ခံခဲ႔ရဘူးတယ္။ ေျခသလံုးမွာ အမိႈက္ဖတ္ႀကီး ကပ္ေနတယ္ထင္ၿပီး ေျခတစ္ဖက္နဲ႔ ပြတ္္ခ်လိုက္ေပမယ္႔ နည္းနည္းအၾကာ ေနာက္တစ္ခါ ျပန္သတိထားမိေတာ့ အဲ႔ဒီအမႈိက္မဲမဲႀကီးက ရိွေနေသးျပန္တယ္။ အာ့နဲ႔ ဖယ္မယ္လည္းလုပ္ေရာ သူ႔ဟာသူ ျပဳတ္က်သြားၿပီး၊ ေဖာင္းကားေနလို႔ အမိႈက္မဟုတ္ဘူးဆိုတာ သိလိုက္ရတယ္။ ဘာေကာင္မွန္းလည္းမသိ လန္႔ေအာ္ေတာ့ အိမ္ကလူေတြ အေျပးလာၾကည့္ၾကတာ မွတ္မိေနတယ္။ ခုလည္း ကၽြတ္ ဆိုေတာ့ လန္႔တာေပါ႔ဗ်ာ။ အားလံုး မိုးစိုေနလို႔ လမ္းေခ်ာ္ေနေပမယ္႔လည္း လူမလဲေအာင္ သတိထားသြားရင္း၊ လမ္းကို ခပ္သြက္သြက္ ေလွ်ာက္ၾကတယ္။ ေတာင္ေအာက္ ခပ္မတ္မတ္ ဆင္းရလို႔ ေခ်ာင္းေလးတစ္ခုနားေရာက္ေတာ့ ဦးဦးရဲ ကေလာသားက ဒီေနရာဆို ကၽြတ္ အႏၲ႐ာယ္ကင္းပါၿပီ။ ကၽြတ္ ပါလာလား ဆိုတာ တစ္ေယာက္ခ်င္းဆီကို စစ္ေပးမယ္ ေျပာၿပီး ေသခ်ာ စစ္ေပးပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ့မွာလည္း ဘာမွ ကပ္မပါလာလို႔ သက္ျပင္းခုမွ ခ်ႏုိင္တယ္။ ေခ်ာင္းေလးကို ေက်ာ္ၿပီး အသြား၊ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က ေျခသလံုးနာလာလို႔ လိမ္းေဆး ခဏ လိမ္းလိုက္ဦးမယ္ဆိုတာနဲ႔ သူ႔ကို ခဏ ရပ္ေစာင့္ေနတဲ႔အခ်ိန္ အတူပါလာတဲ႔ ညီမငယ္တစ္ေယာက္က အလန္႔တၾကားေျပာရွာတယ္။ အစ္ကို႔ ေျခေထာက္မွာ ကၽြတ္ ဆိုတာနဲ႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း လန္႔ၿပီး ကျပာကယာၾကည့္မိေတာ့ ကၽြန္ေတာ့ ဖိနပ္ေပၚမွာ တြန္႔လိမ္ေနတဲ႔ ကၽြတ္တစ္ေကာင္ကို ေတြ႔လိုက္ရတယ္။ ဦးဦးရဲ ကေလာသားကေတာ့ ဇိုးဇိုးဇက္ဇက္နဲ႔ လက္နဲ႔ ဖမ္းယူ ပစ္လိုက္ပါတယ္။

ညေနခင္းမွာ တိမ္ေတြရယ္၊ ေနဝင္ခ်ိန္ရယ္ေပါင္းစပ္ၿပီး ေတာလမ္းက အရမ္းလွေနတယ္။ ရႈခင္းေတြက တစ္ခ်ိန္နဲ႔တစ္ခ်ိန္ ႐ိုးမသြားရဘူး။ ဇာတ္လမ္းသိေနေပမယ္႔ တင္ျပပံုေကာင္းလို႔ အခန္းတိုင္း စိတ္ဝင္စားေနရတဲ႔ ႐ုပ္ရွင္တစ္ခုကို ၾကည့္ေနရသလိုပါပဲ။ ေက်ာက္ေတာင္ႀကီးေတြေပၚကို ေနာက္ဆံုးအေနနဲ႔ ျဖတ္ရေတာ့မယ္။ ဒါက ဇာတ္ကားတစ္ခုလံုးရဲ႕ အထြတ္အထိပ္ဆိုရမလား လူက ေခၽြးေတြ နင့္ေနတယ္။ ေမာဟိုက္လာတယ္။ ေတာင္တက္ရတာ ပင္ပန္းလို႔ စကားေတာင္ ဟဟ ေျပာဖို႔ ခက္လာတယ္။ ဒါေတြအားလံုးကို ေမ႔ေမ႔ေပ်ာက္ေပ်ာက္နဲ႔ ႀကိဳးစားေလွ်ာက္တဲ႔ေနာက္ သိပ္မၾကာခင္ပဲ ရြာအဝင္လမ္းေလးေရာက္လာတယ္။ ႏိုင္ငံျခားသားေတြ၊ ျပည္တြင္းခရီးသြားေတြ အားလံုးလည္း ေတြ႔လာရသလို၊ ရြာထဲကို ျပန္လာၾကတဲ႔ ေက်ာင္းသားေက်ာင္းသူေလးေတြ၊ ႏြားသိမ္းလာသူေတြ၊ စိုက္ခင္းက ျပန္လာသူေတြနဲ႔ ရြာအဝင္လမ္းက စည္ကားေနတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ရဲ႕ ေအာင္ျမင္မႈမွတ္တိုင္အျဖစ္ ဓါတ္ပံု႐ိုက္ေတာ့ အဲဒီဓါတ္ပံုေလးကို အခုျပန္ၾကည့္တိုင္းေတာင္ အဲ႔ဒီေန႔က ဘယ္ေလာက္ေက်နပ္ခဲ႔သလို ဆိုတာ ခံစားေနရတယ္။ ေမာလို႔ စိုေနတဲ႔ေခၽြး၊ မ်က္ႏွာေပၚက ပန္းတိုင္ဆိုတာကို ေရာက္ရလို႔ ေပ်ာ္ၿပီး ျပံဳးတဲ႔ အျပံဳး၊ ျပံဳးထားေပမယ္႔ ႏြမ္းနယ္မႈေတြ အျပည့္ေပၚေနတဲ႔ မ်က္ႏွာ။ ေအာင္ျမင္မႈဆိုတာကို ခံစားရတဲ႔ ခံစားခ်က္မ်က္လံုးေတြက ဒီပံုထဲမွာ ေပၚလြင္ေနတယ္လို႔ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ ခံစားမိတယ္။ ညေန ၄ နာရီခြဲ ဝန္းက်င္ေလာက္ ရြာထဲေရာက္ပါတယ္။

ရြာထဲ ခပ္လွမ္းလွမ္းေလွ်ာက္ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တည္းမယ္႔ အိမ္ကိုေရာက္လာတယ္။ ရြာထဲက အိမ္တခ်ဳိ႕လည္း စားေသာက္ဆိုင္ေလးေတြ၊ အိမ္ခန္းေလးေတြ တိုးခ်ဲ႔ေဆာက္ထားတာ ေတြ႔လို႔ ဒီဘက္ေဒသမွာ အေတာ္ေလး လုပ္လာၾကၿပီပဲလို႔ ေတြးမိသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တည္းမယ္႔ အိမ္မွာလည္း စားေသာက္ဆိုင္ေလး တြဲဖြင့္ထားပါတယ္။ အေအးစံု၊ ဘီယာစံု ဝယ္ႏုိင္ပါတယ္။ ဆိုလာမီးနဲ႔မို႔ ဖုန္းအားသြင္းဖို႔ ကို ဆိုင္ထဲမွာပဲ အားလံုးက ဝိုင္းသြင္းယူၾကရလို႔ ဖုန္းေတြမွားမွာ သတိထားရတယ္။ ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဖုန္းကို အားအျပည့္ျဖစ္ေအာင္ Power Bank နဲ႔ လမ္းမွာ သြင္းလာလိုက္ၿပီး၊ ဒီမွာေတာ့ ဖုန္းအားမသြင္းဘဲ၊ Power Bank ကိုပဲ အားသြင္းခိုင္းလိုက္တယ္။ ညစာ ကို ဦးဦးရဲ ကေလာသားတို႔ အဖြဲ႔ေတြ ျပင္ဆင္ေနတုန္း ကၽြန္ေတာ္တို႔ေနမယ္႔ တဲေလးဆီ ပို႔ေပးခဲ႔တယ္။ ပါလာတဲ႔ ညီမငယ္ (၂) ေယာက္က တစ္ဖြဲ႔တည္း မဟုတ္တာမို႔ သူတို႔ကိုလည္း ငဲ႔ၿပီး အခန္းပံုစံေလးျဖစ္ေအာင္ လိုက္ကာေလးေတြ ကာေပးရွာပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ အိမ္သာတက္၊ ေရခ်ဳိး လုပ္ၾကဖို႔ လိုက္ၾကည့္ေတာ့ အိမ္သာေလးေတြက ေရေလာင္းအိမ္သာျဖစ္ၿပီး (ဘိုထိုင္ မဟုတ္တာကလြဲရင္) အေတာ္ေလး သန္႔ရွင္းပါတယ္။ အိမ္သာ ၅ လံုးေလာက္ ေဆာက္ထားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တဲ ရဲ႕အေနာက္ဘက္ သိပ္မေဝးတဲ႔ေနရာမွာ ၃ လံုး တြဲရက္နဲ႔ ဟိုးဘက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းမွာ ၂ လံုးတြဲရက္ ရိွတယ္။ လံုေလာက္တယ္ ဆိုရမယ္။ ေရခ်ဳိးခန္းကလည္း အဲ႔ဒီ ခပ္လွမ္းလွမ္းဘက္ အျခမ္းမွာ ၂ ခန္း နဲ႔ ဒီဘက္ျခမ္းမွာ ၄ ခန္း ရိွတယ္။ ကန္အႀကီးႀကီး လုပ္ထားတာ ႏွစ္ခု ရိွလို႔ အျပင္မွာ ခ်ဳိးခ်င္လည္း ရတယ္။ ေရခ်ဳိးခန္းေတြကလည္း ေရခ်ဳိးခန္းသာ ဆိုပါတယ္။ တံခါးေတာ့ မရိွဘူး။ ေရခ်ဳိးခန္းကို အျပင္ကေနေတာ့ မျမင္ႏုိင္ေအာင္ ေထာင့္ခ်ဳိးေလး လုပ္ထားပါတယ္။ ေရလဲ မပါတဲ႔ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ကေတာ့ ေရြးခ်ယ္စရာ မရိွဘူးေပါ႔။ ကၽြန္ေတာ္ ရိွေနမွန္းသိေအာင္ ခၽြတ္ပစ္လိုက္တဲ႔ အက်ႌေလးေတြကို အျပင္ဘက္မွာ လူျမင္သာေအာင္ တင္ထားေပးလိုက္ပါတယ္။ တျခားလူေတြလည္း ဒီနည္းလမ္းပဲ လုပ္ၾကတာ သတိထားမိတယ္။ ညေန လူေတြေတာ္ေတာ္ ေရခ်ဳိးလိုက္ၾကလားမသိ။ တိုင္ကီထဲမွာ ေရက ေအာက္ေျခေရာက္ေနေတာ့ အေတာ္ခပ္ယူရပါတယ္။ လံုေတာ့ လံုေလာက္ပါတယ္။ ေရခ်ဳိးျပင္ဆင္ၿပီး သိပ္မၾကာခင္ပဲ ဦးဦးရဲ ကေလာသားတို႔ အဖြဲ႔ေတြ ညစာ စားဖို႔ လာေခၚတယ္။ အားသြင္းထားတဲ႔ ဖုန္းနဲ႔ Power Bank ေတြလည္း သြားျပန္သိမ္းလိုက္တယ္။ ညလည္း ေမွာင္လာေတာ့ ဆိုလာမီး စ ရလာတယ္။ အခန္းထဲမွာ ရိွတဲ႔ မီးတစ္ပြင့္က ေရႊပါပဲ။ ထမင္းစားဖို႔ တဲအိမ္ေလးရဲ႕ အေနာက္ဘက္က တဲေဆာင္ေလး တစ္ခုထဲ ဝင္ၾကတယ္။ စားပြဲေလးနဲ႔ ေသခ်ာျပင္ဆင္ေပးထားၿပီး ဟင္းကလည္း အသားဟင္းေလးေတြနဲ႔ အေတာ္ေလး အရသာ ၿမိန္ၿမိန္စားရပါတယ္။ အရည္ေသာက္အျဖစ္ ပဲဟင္းေလး ျပင္ဆင္ေပးၿပီးေတာ့ အရြက္ေၾကာ္၊ အသုတ္ နဲ႔ တကယ္႔ကို ညစာေကာင္း ျဖစ္ခဲ႔တယ္။ ထမင္းစားရင္း ရယ္စရာေတြဆက္ေျပာလို႔ အတူလုိက္လာတဲ႔ ညီမငယ္ေတြနဲ႔ပါ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး စေနာက္ျဖစ္ၾကတယ္။ သူတို႔လည္း ေပ်ာ္ေနၾကတယ္။ ထမင္းလည္း စားၿပီးေရာ မီးပိတ္လိုက္ေတာ့ အားလံုးက ႐ုတ္တရက္ ေၾကာင္သြားတယ္။ ဆိုလာမီး ပိတ္ၿပီလားေပါ႔။ ဘယ္ဟုတ္မလဲ။ ဦးဦးရဲ ကေလာသားတို႔က အခ်ဳိပြဲကို ငွက္ေပ်ာသီး ပ်ားရည္ဆမ္း ေကၽြးတာ။ အဲဒါကို မီးေတာက္ေအာင္ လုပ္ၿပီး ေကၽြးခ်င္ေတာ့ မီးပိတ္ပစ္လုိက္တယ္။ အေမွာင္ထဲမွာ ငွက္ေပ်ာသီးပ်ားရည္ဆမ္းက မီးေတာက္အျပာေရာင္ေလးနဲ႔ အရမ္းကို မိုက္ေနတာ။ ေပ်ာ္လည္း ေပ်ာ္သြားၾကတယ္။ စားေသာက္ၿပီးတာနဲ႔ တဲေပၚျပန္တက္ အနားယူရင္း ေျခေထာက္ကို ေဆးလိမ္းၾကတယ္။ ပါရာစီတေမာ ေသာက္ၾကတယ္။ ဦးဦးရဲ ကေလာသားကေတာ့ အုန္းဆီလိမ္းတာ ေကာင္းတယ္ဆိုလို႔ အားလံုး ေျခေထာက္ေတြကို လိမ္းၾကတယ္။ တကယ္လည္း မနာက်င္ေတာ့ဘူး။ တဲအိမ္ေလးထဲမွာ အိပ္ရာေလးေတြကို စီစီရီရီ ခင္းေပးထားၿပီးေတာ့ ေမြ႔ရာ၊ ေခါင္းအံုး၊ ေစာင္ အားလံုးက ျပည့္စံုလံုေလာက္တယ္။ အိပ္လို႔လည္း ေကာင္းတယ္။ ဆိုလာမီး မပိတ္ခင္ဘဲ မ်က္လံုးက ေမွးစင္းလို႔ အိပ္ေပ်ာ္သြားတယ္။ ဖုန္းလိုင္းမိၿပီး အင္တာနက္သံုးလို႔ရေနတာေတာင္ သံုးခ်င္စိတ္ရိွတဲ႔တိုင္ ဆက္မသံုးႏုိင္ေတာ့ဘဲ အိပ္ေပ်ာ္သြားတာ မနက္မိုးမလင္းခင္ကို ေစာေစာေလး ႏုိးလာေတာ့တယ္။

မနက္ပိုင္းကိုေတာ့ ေရမခ်ဳိးေတာ့ဘဲ မ်က္ႏွာသစ္သြားတိုက္ေလာက္ပဲ လုပ္မယ္ စိတ္ကူးေပမယ္႔ ကၽြန္ေတာ္က မခ်ဳိးရရင္ မေနႏုိင္လို႔ ခပ္သြက္သြက္ေလး ခ်ဳိးလိုက္ေသးတယ္။ အားလံုး ေရခ်ဳိးျပင္ဆင္အၿပီး ၇ နာရီထိုးခါနီးေလာက္မွာ ညစာ စားတဲ႔ တဲအိမ္ေလးထဲ မနက္စာ ျပင္ဆင္ေပးထားတယ္။ ထမင္းေၾကာ္ေလးကို ေဒသပံုစံေလးနဲ႔ ေၾကာ္ထားၿပီး ေကာ္ဖီမစ္ေလးနဲ႔ေပါ႔။ စားေသာက္ရင္း ညက ဘယ္သူက ဘယ္လိုအိပ္တယ္။ ဘယ္သူက ဘယ္လို အိမ္သာထသြားတယ္။ ဘယ္သူက ဘယ္သူ႔ ေရဘူးကို ခိုးၿပီး ေသာက္တယ္။ နဲ႔ တစ္ေယာက္ကို တစ္ေယာက္ စရင္း ေနာက္ရင္း ၇ နာရီခြဲေလာက္မွာ အထုတ္အပိုးေတြကို ကားေပၚတင္ဖို႔ ျဖစ္လာတယ္။ ကေလာေဈးထဲက ဝယ္လာတဲ႔ စစ္စိမ္းေရာင္ဖိနပ္ေတြကို အဲဒီမွာပဲ ထားပစ္လုိက္ေတာ့တယ္။ အစကတည္းကလည္း ၿပီးတာနဲ႔ ပစ္လုိက္ဖို႔ စိတ္ကူးထားခဲ႔တာကိုး။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အင္းတိမ္ထိ အေရာက္ပို႔ေပးဖို႔ ကားကလည္း အဆင့္သင့္ေရာက္ေနၿပီ။ ပံုမွန္အားျဖင့္ အဲဒီကေန လမ္းေလွ်ာက္လုိ႔လည္း ရေသးတယ္။ အမ်ားစုကေတာ့ မေလွ်ာက္ၾကဘဲ ခုလို ကားနဲ႔ သြားၾကပါတယ္။ လမ္းမွာ ႐ႈခင္းလွတာေလးေတြေတြ႔ရင္ ဓါတ္ပံုဆင္း႐ိုက္ၿပီး အင္းတိမ္ကို ထြက္လာၾကတာ မနက္ ၁၀ နာရီဝန္းက်င္ေလာက္မွာ အင္းတိမ္ဘက္ကို ေရာက္ပါတယ္။ အင္းတိမ္က ေရွးေဟာင္းဘုရားေတြကို ျပဳျပင္ထားလို႔ အားလံုးက အသစ္ျဖစ္ေနတာကို ေတြ႔ေတာ့ ဝမ္းနည္းမိတယ္။ ဒါေပမဲ႔လည္း ျပဳျပင္သူေတြရဲ႕ အေတြးက တစ္မ်ဳိးရိွႏုိင္တာမို႔ သူမ်ားကုသိုလ္ယူတာကို မေဝဖန္ခ်င္ေတာ့ပါဘူး။ အဲဒီကေနမွ ေလွဆိပ္ဆင္းပါတယ္။ ဦးဦးရဲ ကေလာသားတို႔ စီစဥ္ေပးထားတဲ႔အတြက္ စက္ေလွကလည္း အသင့္ႀကိဳေနၿပီး အဲ႔ဒီေန႔ အင္းေလးမွာ ဆက္လည္မယ္႔ အစီအစဥ္ကိုေတာ့ ကိုယ္႔ဟာကိုယ္ စီစဥ္ေရးဆြဲရပါေတာ့တယ္။

ဦးဦးရဲ ကေလာသားတို႔နဲ႔ ကေလာေတာလမ္းေလွ်ာက္ခရီးစဥ္က ဒီေနရာမွာပဲ ၿပီးဆံုးၿပီမို႔ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ ခင္ခင္မင္မင္နဲ႔ ႏႈတ္ဆက္ၾကတယ္။ တကယ္လည္း ဧည့္ဝတ္ေက်ပြန္လွလို႔ လူခ်စ္လူခင္ေပါမ်ားတဲ႔သူ ျဖစ္ေနတာပါ။ ဝန္ေဆာင္မႈလည္း အေတာ္လည္း ျပည့္စံုတယ္။ ခရီးစဥ္အားလံုးအတြက္ စားေသာက္ေနထိုင္တာအျပင္ ကားခ၊ စက္ေလွခ အၿပီးအစီး တစ္ေယာက္ကို ၆ေသာင္းခြဲက်ပ္ က်သင့္ပါတယ္။ စက္ေလွက တစ္ေန႔လံုး သံုးခ်င္သလိုသံုး၊ သြားခ်င္သလို သြားလို႔ရပါတယ္။ ညေန ဟိုတယ္ျပန္ပို႔တဲ႔အထိ အက်ဳံးဝင္ၿပီးသားပါ။ ပင္ပန္းမႈေတြ ဘယ္လိုရိွရိွ၊ ေအာင္ျမင္မႈကို ရယူႏိုင္ရင္ (သိပ္မ်ားႀကီးက်ယ္သြားသလား မသိဘူး။ အဟီး Trekking ေလးတစ္ညအိပ္ေလွ်ာက္တာကို) ေက်နပ္ေပ်ာ္ရႊင္ရတာပါပဲ။ ဂုဏ္ယူရတာပါပဲ။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ ငါလုပ္ႏိုင္သြားၿပီဆိုတဲ႔ ေက်နပ္တဲ႔စိတ္က ခရီးကျပန္လို႔ အလုပ္ခြင္ျပန္ေရာက္တာေတာင္ တသသ ျဖစ္ေနတယ္။ အခက္အခဲရိွလည္း ငါ ျဖတ္ေက်ာ္ႏုိင္ပါတယ္ဆိုတာ ခံစားရလာတယ္။ Trekking သြားတာ အနည္းနဲ႔အမ်ားဆိုသလို ပင္ပန္းပါတယ္။ ဒါေပမယ္႔ ပင္ပန္းသေလာက္လည္း ျပန္ရတဲ႔ ေက်နပ္မႈ၊ ခံစားမႈ၊ ၾကည္လင္မႈ ေတြက ဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္ေအာင္ ျဖစ္ရပါတယ္ဗ်ာ။

#TrekkinginKalaw #Trekking #ShanState #SouthernShanState #Kalaw #Traveller #TravellinginMyanmar

About Me

My name is Thiha who aspires to travel and learn as much as possible. I work as a travel blogger, author, event host, master of ceremony and brand endorser.

Read More

© 2020 Idea Landmark Myanmar

Privacy Policy

  • Facebook
  • Instagram
  • YouTube
  • iTunes
  • LinkedIn
  • TikTok
  • Twitter