About

THIHA

Thiha Lu Lin (Thiha, the Traveller)
Name.png

Mingalarbar!

I'm Thiha from Myanmar who aspires to travel around the world and learn as much as possible. I share my travel stories here supported by beautiful photos, videos and more. I love travelling to enquire, to hear local stories, to enjoy the nature and of-cause to have fun.

Follow

THIHA

brush1.png
TikTokbrush.png
brush4.png
youtubebrush.png
Subscribe

နေ့စဉ် ပြည်တွင်းပြည်ပ ခရီးသွားသတင်းထူးများအပါအဝင် ခရီးစဉ်လည်ပတ်စရာများအကြောင်းတွေ နဲ့ ဒေသန္တရ ဗဟုသုတအစုံအလင် သိရှိနိုင်ဖို့ အပတ်စဉ်သတင်းလွှာ လေးကို ခုပဲ ရယူလိုက်ပါ။ စာရင်းသွင်းသူများအတွက် ကျွန်တော့်ရဲ့ ပထမဆုံး ပုံနှိပ်စာအုပ် "၁၇" ကဗျာနဲ့ဝတ္ထုတိုစာအုပ်ကို လက်ဆောင် ပေးပို့သွားမှာ ဖြစ်တဲ့အပြင် သတင်းလွှာကနေတဆင့် အခမဲ့ခရီးသွားခြင်းအစီအစဉ်တွေ၊ ခရီးသွားလက်ဆောင်တွေ စတဲ့ ထူးခြားအခွင့်အရေးတွေလည်း သိရှိနိုင်ဦးမှာပါ။

ခုပဲ အမည် နဲ့ အီးမေးလ်လိပ်စာထည့်ပြီး စာရင်းသွားလိုက်နိုင်ပါပြီ။

Thanks for submitting!

  • Thiha Lu Lin

မြေနီ ခေါင်ရည် နဲ့ တောင်ဇလပ်တွေဆီ... အပိုင်း (၄)

ကားလမ်းပေါက်တဲ့ ရွာလေးကို ကျန်းမာရေးအတွက်လား၊ သက်လုံအတွက်လား၊ အပျော်ပဲလား၊ ဘာရည်ရွယ်ချက်ထားမှန်း ကိုယ့်ဟာကိုယ်တောင် ရေရေရာရာ မရှိလှပေမဲ့ မင်းတပ်မြို့နားက ပန်အော့ရွာကို လမ်းလျှောက်ရင်းရွှင်ရွှင်လန်းလန်းလေး ရောက်လာခဲ့တယ်။ ဝိတိုရိယတောင်တက်ထားလို့ ညကလည်း အိပ်ကောင်းတော့ အားပြည့်နေတာထင်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့လည်း တောင်ကုန်းလေး မို့မို့မောက်မောက်ပြေပြေလေးကို လျှောက်ရရင်တောင် ခြေထောက်က နာချင်သလိုလို၊ ရင်ထဲက မောလာသလိုလိုတော့ တစ်ခါတလေ ဖြစ်တတ်ပါသေးတယ်။

တောင်ထိပ်တောင်စောင်းက စတော်ဗယ်ရီခင်းကို မြင်ချင်ဇောနဲ့ အားကြိုးမာန်တက် တက်လိုက်တော့ ဒူးချောင်ချင်လာတယ်။ ဒေသခံဧည့်လမ်းညွှန်လေး ညွှန်းဆိုတဲ့ ရေတံခွန်ဆီကို သွားချင်စိတ်တွေက နွေနေပူပူမှာ အသောမသတ်နိုင်ဖြစ်နေတယ်။ အားလုံးတိုင်ပင်ပြီး မင်းတပ်ဘက် ကားလမ်းမကြီးထိပ်မှာ စောင့်ကျန်နေခဲ့တဲ့ ကားဆရာ ကိုသက် ကို ဖုန်းခေါ်လို့ ကားနဲ့ လိုက်လာပါ မှာရတယ်။ ရွာထဲမှာက ဖုန်းလိုင်းမမိဘူး။ တောင်ထိပ်က စတော်ဗယ်ရီခင်းထဲမှ ဖုန်းလိုင်း ရတော့ ချက်ချင်းလှမ်းခေါ်ခဲ့ရတယ်။ ကျွန်တော်လည်း စတော်ဗယ်ရီတွေ ခူးအပြီး တောင်အောက်ဘက်ကြည့်လိုက်တော့ ခပ်လှမ်းလှမ်းမှာ လမ်းကလေးအတိုင်း ဆင်းလာနေတဲ့ ကျွန်တော်တို့ ကားကို တွေ့လိုက်ရတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ရွာထဲ အမြန် ပြန်ဆင်းပြီး အဆင်သင့်စောင့်နေလိုက်တယ်။


ချင်းရွာတွေအလွန်က ရေတံခွန်လေး အမ်လောင်း

ဒီပန်အော့ရွာက မင်းတပ်မြို့နား အနီးဆုံးပဲ။ အဲဒီကနေ ဆက်သွားရင် နောက်ထပ် ရွာလေး ၂ ရွာ ၃ ရွာ ထပ်တွေ့ရသေးတယ်။ ရေတံခွန်ဆီရောက်ဖို့ မိနစ် ၂၀ လောက် ကားမောင်းရပါသေးတယ်။ ရှုခင်းလေးတွေကတော့ ဒီပုံစံလေးတွေပဲ၊ ဘေးတစ်ဘက်မှာ တောင် နဲ့ ကျန်တစ်ဘက်မှာ ချောက်။ တစ်ခုပိုတာက ကားလမ်းလေးက ကျဉ်းသွားတယ်။ ရွာမရှိတဲ့နေရာတွေဆို ဘေးက ချောက်က အတော်လေးနက်တာကို အသည်းတယားယားတွေ့ရတယ်။ တောင်တစ်ဘက်ကို မမြင်ရဘဲ ကွေ့ရတဲ့လမ်းချိုးလေးတွေ ရှိလာတယ်။ မပြောကောင်းမဆိုကောင်း ကားရဲ့ ဘရိတ်များ တစ်ခုခုဖြစ်ခဲ့ရင် မတွေးဝံ့စရာ။ ဒီလမ်းတွေမှာ ချင်းလူငယ် ကောင်လေး ကောင်မလေးတွေကတော့ ဆိုင်ကယ်လေးတွေနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး ဖြတ်သွားနေကြတယ်။ တချို့နေရာလေးတွေမှာ ဆိုင်ကယ် ၃ စီး ၄ စီးလောက် နဲ့ လူငယ်အဖွဲ့တွေ လမ်းဘေးတစ်နေရာ ရပ်ပြီး စကားပြော၊ တစ်ခုခုသောက် နေကြတာ သတိထားမိတယ်။ လမ်းက ဟိုဘက်တွေလို မကောင်းလှဘူး။ မြေလမ်းမှာ ကျောက်ခဲတွေက မွစကြဲပြီး Slip ဖြစ်ချင်စရာ။ ဒါပေမဲ့လည်း ကိုယ်က ရောက်ဖူးချင်တော့ သွားရတယ်လေ။ မိနစ် ၂၀ လောက်အကြာမှာ နည်းနည်းလမ်းမြေကျယ်တဲ့နေရာရောက်တော့ ကားဆရာ ကိုသက်က ကားပြန်ကွေ့ဖို့ အဆင်ပြေတဲ့နေရာဖြစ်နေပြီမို့လို့ ကားကို ဒီမှာပဲ ရပ်ပြီး လှည့်ထားလိုက်မယ်ဆိုတယ်။ ဒေသခံဧည့်လမ်းညွှန်လေးကလည်း နည်းနည်း လမ်းလျှောက်ရင် ရောက်ပြီဆိုတာနဲ့ လမ်းလုံးဝ မလျှောက်ချင်တော့တဲ့တိုင်အောင် ဆင်းပြီး လမ်းလျှောက်ကြရတယ်။ ကားရပ်ထားတဲ့နေရာက ကုန်းမြင့်လေးပေါ်မှာလို ဖြစ်နေပြီး ရေတံခွန်ရှိတဲ့နေရာက ကားလမ်းကုန်းဆင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်နေတယ်။ သက်တောင့်သက်သာ လျှောက်လာရပေမဲ့ အပြန်ကြရင် ငါတို့ ပြန်တက်ရဦးမှာပါလားဆိုပြီး သက်ပြင်း ခိုးချလိုက်မိပါတယ်။


အမ်လောင်းရေတံခွန်က ရုတ်တရတ် အဝေးက မမြင်ရဘူး။ နည်းနည်းနီးလာတော့ ရေကျသံလေးတွေကြားရတယ်။ နောက်တော့ ဗြုန်းခနဲ ရေတံခွန်ကို လှမ်းတွေ့လိုက်ရတယ်။ ရောက်ပါပြီဗျာ အမ်လောင်းလို့ ခေါ်ကြတဲ့ ရေတံခွန်ဆီ။ ရေတံခွန်ကြီးကြီးမားမားတွေ ရောက်ခဲ့ဖူးသူတွေအတွက် ဒီ အမ်လောင်းရေတံခွန်က သေးတယ်လို့ ခံစားရလိမ့်မယ်။ ဒါပေမဲ့ ရေရှားတဲ့ ချင်းတောင်လိုနေရာမျိုးမှာတော့ အမ်လောင်းရေတံခွန်က အတော်လှနေတယ်။ အပန်းဖြေစရာနေရာ ရှားပါးတဲ့ ဒေသခံတွေအတွက် ဒီနေရာလေးက ပျော်စရာကောင်းတဲ့နေရာလေးလည်း ဖြစ်နေနိုင်တယ်။ နွေရာသီမို့ ရေနည်းနေတာလည်း ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ ရေများရင် ကားလမ်းကိုတောင် ကျော်ပြီး ဘေးက ချောက်ထဲ ရေဆင်းမဲ့ သဘောရှိတယ်။ ဘာလို့လည်းဆိုတော့ ချောက်ထဲ ငုံကြည့်မိတာ ချောက်မနက်ဘဲ အောက်မှာ တဆင့်ရှိနေတယ်။ အဲ့ဒီမှာလည်း ချောင်းရေစီးဖို့ လမ်းကြောင်းလေး ရှိနေတယ်။ ခုတော့ ရေမရှိဘူးပေါ့။ အဲ့ဒီချောင်းရေစီးဖို့နေရာရဲ့ အပေါ်မှာ သစ်သားတံတားလေးတစ်ခုကိုလည်း သေသေသပ်သပ်လေး ဆောက်ထားတော့ ဒီနေရာလေးမှာလည်း အပန်းဖြေကြပုံရတယ်လို့ တွေးမိတယ်။


ချင်းပြည်နယ်ဘက်ရောက်ကတည်းက ရေများများစားစား မထိတွေ့ရသေးတော့ ရေလေးတွေကိုင်ချင်စိတ်ပေါ်မိတယ်။ ဖြစ်နိုင်ရင် ရေပါချိုးချင်တာ။ ငှက်ဖျား ဘာညာကလည်း ကြောက်သေးတယ်။ ရေဘယ်လောက်နက်သလဲလည်း မသိဘူး။ ချိုးဖို့ အဝတ်အပိုလည်း ပါမလာခဲ့တော့ စိတ်လျှော့ရတယ်။ ရေတံခွန်က သေးပေမဲ့ သူ့နဲ့ နီးနီးလေးကိုရောက်တော့ သဘာဝရဲ့ အလိုလိုပြုပြင်ပေးမှုတွေနဲ့ကို လှနေတာ။ မိုးများလို့ ကျိုးကျထားတဲ့ သစ်ကိုင်းခြောက်ကြီးကြီးများများက ရေတံခွန်ကို ထိုင်ငေးဖို့ ခုံတန်းလေးတစ်ခုလိုပဲ။ ခိုင်ခိုင်ခံ့ခံ့နဲ့ လူ ၄ ယောက်လောက်ထိုင်နိုင်တယ်။ ရေလေးတွေကလည်း ကြည်လင်နေတာပဲ။ ရေတံခွန်တွေရဲ့ အောက်ခြေက ရေအားကြောင့် နက်တတ်ပေမဲ့ ခုရေတံခွန်က ရေကျတဲ့တည့်တည့်မှာတောင် ရေသိပ်မနက်လှဘူး။ ရေကျပုံက တိုက်ရိုက်ကျတာ မဟုတ်ဘဲ ဆင်ခြေလျှောပုံကျလို့လည်း ဖြစ်နိုင်တယ်။ ကျောက်တုံးအသေးအကြီးလေးတွေက ရေစပ်နားမှာ ရှိနေတော့ ဓါတ်ပုံရိုက်ဖို့အတွက်လည်း အဆင်ပြေတယ်။ အဆင်မပြေတာက အဲ့ဒီနေရာနားရောက်ဖို့ ကျိုးကျနေတဲ့ တခြားသစ်ကိုင်းခြောက်ကြီးတွေကို ကျော်ခွ သွားရတယ်။ အမှိုက်ပုံကြီးလိုဖြစ်နေပြီး ရှင်းလင်းမဲ့သူ မရှိဖြစ်နေတာဘဲ။ ဘယ်သူ့မှလည်း အပြစ်တော့ မဆိုသာပါဘူးလေ။ ဒီမှာလည်း အားလုံးက သူ့အလုပ်နဲ့သူဆိုတော့ ဒီရေတံခွန်ဘေးက သစ်ကိုင်းခြောက်ပုံကြီးကို ဘယ်သူက အလုပ်ပျက်ခံပြီး လာရွှေ့မလဲနော်။


ရေလေးတွေကို ဆော့ကြည့်တယ်။ အေးစက်နေတာပဲ။ နွေရာသီကိုတော့ ခဏမေ့တယ်။ ဘီယာဘူးလေး၊ အအေးဘူးလေး ပါလာရင် ရေခဲဘူးသယ်စရာမလိုဘဲ ဒီထဲ ခဏစိမ်ထားရုံနဲ့ သောက်လို့ရမယ်ထင်တယ်။ ဒီမှာအေးအေးဆေးဆေး နေဖို့ အချိန်များများရမယ်ဆိုရင်တော့ လူရော အအေးဘူးရော စိမ်ပြီး ရေဆော့ချင်သေးသား။ တောင်ပေါ်တက်နိုင်ရင် အပေါ်ဘက်ရေတံခွန်က ပိုလှတယ်ပြောပေမဲ့ အဲ့ဒီလောက်တော့ ခွန်အားမရှိတော့ပါဘူး။ အောက်မှာပဲ ဓါတ်ပုံလေးရိုက်ဖြစ်တယ်။ ဒေသခံလမ်းညွှန်လေးကတော့ ရေတံခွန်အပေါ်ဘက်သွားမယ် သူ့ကို ဓါတ်ပုံရိုက်ပေးပြောလို့ ဘယ်လိုသွားမလဲ ကြည့်လိုက်တယ်။ ရေတံခွန်ဘေးက ကျောက်တောင်ကို ကုတ်ဖဲ့ပြီး အပေါ်တက်သွားတာ၊ ကျွန်တော်က ကြည့်ရင်း အသည်းယားပြီး ဆက်မတက်ဖို့ တားယူရတယ်။ ကျွန်တော်တို့လည်း အပေါ်တက်ချင်ရင် အဲဒီလိုပဲ တက်ရမှာလား တွေးမိပြီး ရယ်ချင်သွားတယ်။ အချိန်လေး နည်းနည်းယူပြီး ဘာမှမကျယ်ဝန်းတဲ့ ရေတံခွန်ရေအိုင်လေးအနား နားနေလိုက်ကြတယ်။ နေ့ခင်းလည်း ၁ နာရီ ထိုးခါနီးပြီမို့ ဗိုက်ထဲကလည်း ဆန္ဒပြနေပြီ။ ဒါနဲ့ပဲ အားလုံး လာရာလမ်းအတိုင်း မင်းတပ်မြို့ထဲကို ပြန်လှည့်ခဲ့ကြတယ်။


မင်းတပ်မြို့မှာ စားစရာ

မင်းတပ်မြို့ထဲ စားသောက်ဆိုင်တွေက ရွေးစရာသိပ်မရှိလှဘူး။ ရှိတဲ့အထဲကပဲ ဖြစ်သလို စားလိုက်ကြတယ်။ ဘီယာဆိုင်လေးတွေက အစားအသောက်တွေက စားဖို့အဆင်ပြေပါတယ်။ အရမ်းကြီးတော့ မျှော်လင့်မထားနဲ့ပေါ့။ ကြက်သားသုပ်၊ ဝက်သားသုပ်၊ နွားနောက်သားသုပ်တွေ ကောင်းတယ်။ ပဖာရွက်နဲ့ သုပ်တာမို့ ဒေသအရသာ သေသေချာချာ ရနေတယ်။ စားလို့ကောင်းတယ်။ သိပ်ပြီး ဆန်းပြားတာတွေ မမှာပါနဲ့။ ကိုယ်မျှော်လင့်သလို ဖြစ်လာမှာမဟုတ်ဘူးနော်။ မှာစားမိလိုက်တဲ့ ပြည်လုံးချမ်းသာ၊ ဝက်ချိုချဉ်၊ တုံယမ်း တို့အတွက် နောင်တတွေ ရမိခဲ့ပါတယ်ဆို။ အရွက်ကြော်၊ ကြက်ကြော်တွေတော့ စားလို့ကောင်းတယ်။


မင်းတပ်မြို့က ကိုယ်ထူကိုယ်ထ ချင်းရိုးရာပြတိုက်လေး

စားလည်းပြီးရော မင်းတပ်မြို့ထဲ ဘယ်သွားရဦးမလဲ စဉ်းစားရပြန်တယ်။ လမ်းညွှန်လေးက Museum ရှိတယ်၊ သွားမလားတဲ့။ သူက Museum လို့ပဲ ပြောပါတယ်။ ကျွန်တော်က ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် စိတ်ထဲက ပြတိုက် လို့ ဘာသာပြန်လိုက်တော့ မျက်လုံးထဲ ရန်ကုန်အမျိုးသားပြတိုက်တို့ ပုဂံယဉ်ကျေးမှုပြတိုက်တို့လိုမျိုး မြင်လာပြီး၊ သွားကြည့်ဖို့ အားတက်သွားတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ Chin Museum ရှိတဲ့ ဘဝသစ်ရပ်ကွက်ထဲ ရောက်လာတယ်။ ရောက်ပြီလို့ ဆိုတော့ မျက်စိထဲမှာ ပြတိုက်နဲ့တူတာမျိုး တစ်ခုမှ မတွေ့။ ဆိုင်းဘုတ်ကြီး လိုက်ရှာလည်းမတွေ့တော့။ ဘယ်မှာလဲ ပြတိုက် ဆိုတော့.. ဒီမှာလေတဲ့။


အစိမ်းရောင်နဲ့ လိမ္မော်ရောင်ကို ခပ်ရဲရဲ တွဲပြီး သုတ်ထားတဲ့ တစ်ထပ်တိုက်ပုငယ်လေး။ ရှေ့မျက်နှာစာအပေါ်မှာ ဗီနိုင်းနဲ့ Antiques and Culture Exhibition Centre လို့ ရေးထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတ်ပုံစံတစ်ခု။ ဒါကိုမြင်လိုက်ရတော့ ပါးစပ်က လွှတ်ခနဲထွက်သွားတာ... "The world cutest museum ever!" နောက်မှ သိရတာက ဒီဒေသတစ်ဝိုက်မှာ အစိုးရက တည်ထောင်ပေးထားတဲ့ ပြတိုက်မရှိသေးဘဲ၊ တစ်သီးပုဂ္ဂလအနေနဲ့ တည်ထောင်ထားတဲ့ ပြတိုက်ငယ်လေးပဲ ရှိတာပါ။ ဒါပေမဲ့ ဒီပြတိုက်ငယ်လေးဟာ အတော်လေး စုံလင်ပြည့်စုံတဲ့နေရာလေးတစ်ခုဆိုတာ အတွင်းထဲကို ရောက်မှ သိလိုက်ရပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့ မြင်တွေ့ရတဲ့ အဆောက်အဦးငယ်လေးဟာ ဆောက်လုပ်ထားတာ မကြာသေးဘဲ၊ ပြတိုက်အတွက်ရည်ရွယ်ထားပေမဲ့ ပစ္စည်းတွေကို ပြောင်းရွှေ့ရတာမျိုး မလုပ်ရသေးတဲ့အတွက် နောက်ဘက်က ပျဉ်ထောင်နှစ်ထပ်အိမ်ရဲ့ အောက်ဘက် ညာဘက်ခြမ်းက အခန်းလေးထဲမှာပဲ စီစီရီရီပြသထားပါတယ်။ ပြတိုက်အဆောက်အဦးထဲ ပြောင်းလိုက်ရင်တော့ ပိုပြီး သပ်သပ်ရပ်ရပ် လင်းလင်းရှင်းရှင်း ရှိသွားမယ်ထင်ပါတယ်။ ခြံဝင်းထဲမှာတော့ ချင်းရိုးရာအိမ်ဝင်းလေးတွေရဲ့ ထုံးစံအတိုင်း နွားနောက်သတ်ပြီး ကိုယ်စားပြုတဲ့ တိုင်လေးတွေကို ထောင်ပြထားတယ်။ ဒီမှာထောင်ထားတာကတော့ အနုပညာပိုဆန်ပါတယ်။ ရွာထဲကလို သစ်သားခွ ချောင်းကြီးကိုပဲ ထောင်ထားတာမျိုးမဟုတ်ဘဲ အမြင်လှနေတယ်။


ပြတိုက် ဆိုတဲ့အသုံးအနှုန်းက နည်းနည်းများတစ်မျိုးဖြစ်နေမလား တွေးမိတယ်။ ဒီအိမ်လေးထဲက ပြခန်းလေးထဲရောက်တာနဲ့ ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားလောက်အောင် အဖိုးတန်လွန်းမက တန်လွန်းလှတဲ့ ရှေးဟောင်းပစ္စည်းလေးတွေ အများကြီးတွေ့လိုက်ရတယ်။ အရပ်မြင့်မြင့်မားမား၊ ခန္ဓာကို တုတ်တုတ်ခိုင်ခိုင် နဲ့ အသံသြသြပိုင်ရှင် ခန့်ညားသူအစ်ကို တစ်ဦးကနေ အင်္ဂလိပ်လို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် စတင် ရှင်းပြပါတယ်။ ကျွန်တော်တို့အဖွဲ့ထဲမှာ နိုင်ငံခြားသားတွေပါတော့ သူတို့ကို ဦးစားပေးအနေနဲ့ အင်္ဂလိပ်လို ရှင်းပြပေးတာပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့်တော့ မြန်မာလိုပဲ ပြောပါတယ်။ ဒီမှာ ပြတိုက်ဖွင့်ရင် သူ့ ပြခန်းထဲက ရှေးဟောင်းပစ္စည်းတွေလောက် စုံအောင် ပြနိုင်ပါ့မလား တွေးမိတယ်။ သူပြောတဲ့အတိုင်းဆို သူတို့ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် ပစ္စည်းတွေကို ထိန်းသိမ်းလာခဲ့ပုံပါပဲ။ ပြခန်းထဲ ဝင်လိုက်တာနဲ့ တည့်တည့်မှာ တွေ့ရတာက ရှေးခေတ်က ချင်းလူမျိုးတွေရဲ့ ဖြူမည်းဓါတ်ပုံမှတ်တမ်းတွေ ပြီးတော့ ဓါတ်ပုံအယ်လ်ဘမ်။ ဓါတ်ပုံတွေက အရမ်းအသက်ဝင်ပြီး ဟိုးခေတ်ဆီကို ပြန်ရောက်သွားသလိုပါပဲ။ ပြခန်းအဝင်တံခါးရဲ့ ဘယ်ဘယ်မှာ နွားနောက် အပါအဝင် မျောက်၊ တောဝက်၊ တောင်ဆိတ်၊ အောက်ချင်း စတဲ့ သတ္တဝါတွေရဲ့ အရိုးခေါင်းတွေကို ချိတ်ဆွဲပြထားတယ်။ ဒါတွေက ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက် လိုက်ခဲ့တဲ့ အမဲတွေအတွက် ဂုဏ်ယူမှုတစ်ခုပြယုဂ်ပေါ့။ ကိုယ်လည်း သူပြောသမျှတော့ လိုက်မှတ်တာပဲ၊ များလွန်းတော့ နည်းနည်းရှုပ်ကုန်တယ်။ ထူးထူးခြားခြား မှတ်မိနေတာတစ်ခုက မျောက်ခေါင်းအရိုးခြောက်တစ်ခုကို ပြြ့ပီး ဒီမောျက်ရဲ့ အသားက စားလိုက်ရင် ကြက်သားအတိုင်းပဲတဲ့။ ရုတ်တရက်မို့ ကြောင်သွားပေမဲ့ အဲ့ဒီစကားကို ကိုယ့်ဘာသာ ပြန်ရေရွတ်ရင်း ရယ်ချင်သွားတယ်။ အဲ့ဒီမျောက်ကို ချက်ပြီး ကြက်သားအတိုင်းပဲ စားမလားလို့ လာပေးရင်တောင် စားရဲမယ်မထင်ပါဘူးဗျာ။